Տպել Էջ

Գլխավոր

Արփի Ոսկանյան

Արփի Ոսկանյան | ՀԵՏՔԸ

Նա նստում էր լոտոսի դիրքով, դեպի վեր պարզած ափերը դնում ծնկներին, բութն ու ցուցամատը իրար միացնում, փակում աչքերը և լիաթոք ներշնչումների ու արտաշնչումների հերթագայման միջոցով փորձում ձուլվել մայրաքաղաքի շնչառությանը։ Չորս վայրկյան նա խոր ներշնչում էր, տասնվեց վայրկյան օդը պահում թոքերում և ութ վայրկյանում սահուն արտաշնչում՝ քաղաքի գլխավերևում ծանրացած թունավոր ամպին միացնելով սեփական արտադրության ածխաթթուն։

Արդեն բավական ժամանակ էր, ինչ նա չէր կարողանում լսել իր հոգու ձայնը։ Քաղաքի աղմուկը թույլ չէր տալիս կենտրոնանալ որևէ բանի վրա։ Նա բարձրացնում էր հեռուստացույցի ձայնը, փորձում էր աղմուկը խլացնել երաժշտությամբ, բնության ձայներով ձայնասկավառակներ միացնում, բայց աղմուկը ծածկում էր երաժտությունը, ալիքների ձայնը, անտառում ապրող թռչունների դայլայլը, գետակի քչքչոցը։ Նա փորձում էր փոխել ուշադրության շրջանակը, սահմանափակել այն բնակարանի պատերով, բաղդատում աղմուկը առանձին ձայների, փորձում կռահել դրանց աղբյուրը, ապա ընտրում պարբերաբար կրկնվող ու թույլ մի ձայն՝ փորձելով չկորցնել այն լսադաշտից։

Կարդալ >>

Սլավիկ Ալավերդյան

Սլավիկ Ալավերդյան | ԻՐԱԿԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ ԱՆՏԱՐԿՏԻԴԱՅԻ ՄԱՍԻՆ

Մաս 1. Տաք Անտարկտիդա

Ընդամենը երեք միլիոն տարի առաջ (շատ փոքր ժամանակաշրջան տիեզերքի պատմության մեջ) Երկիր մոլորակի վրա կային կյանքի բազմապիսի ձևեր` միաբջիջ օրգանիզմներից մինչև կաթնասուններ և ծածկասերմ բույսեր: Սակայն երկրային այս ներդաշնակությունը պետք է մի օր խաթարվեր …

Առաջացավ մի օրգանիզմ, որն իր գոյության ընթացքում (այն մի քանի անգամ վերացավ և կրկին առաջացավ` չհիշելով իր նախորդ գոյության մասին) պետք է անընդհատ փոխեր մեր մոլորակի ոչ միայն արտաքին տեսքը, այլ նաև ներքին աշխարհը` ընդերքը:

Կարդալ >>

Սիրանույշ Օհանյան

Սիրանույշ Օհանյան | ՄՈՒՏՔ

Երբ արքայության սուրհանդակները եկան կանչվածի հետևից, նա դեռ պառկած էր բերանքսիվայր՝ ամուր գրկած այն ամենը, ինչ մնացել էր հրդեհից հետո։ Կանգնած նրա թիկունքում՝ ավետաբերները կարճ հայացքներ փոխանակեցին։ Ապա սուրհանդակներից մեկը զգուշորեն շրջանցեց այն ամենը, ինչ մոխրի տեսքով սփռված էր կանչվածի շուրջը, և խոնարհվեց նրա առջև։ Առաջին սուրհանդակն ասաց.

– Եկավ ժամը, և դուռը բաց է քեզ համար։ Մե՛նք ենք քո ավետաբերները, մե՛նք ենք քո ուղեկցորդները։ Գնանք մեզ հետ։

Իսկ կանչվածը պառկած էր կիսափակ աչքերով, և շարունակում էր հիշել ու հորինել շատ բաներ, որ ունեցել էր կամ չէր ունեցել հրդեհից առաջ։ Առաջին սուրհանդակը հասկացավ, որ ժամանակը չէ։

Կարդալ >>