Տպել Էջ

Գլխավոր

Սիրանույշ Օհանյան

Սիրանույշ Օհանյան | ՄՈՒՏՔ

Երբ արքայության սուրհանդակները եկան կանչվածի հետևից, նա դեռ պառկած էր բերանքսիվայր՝ ամուր գրկած այն ամենը, ինչ մնացել էր հրդեհից հետո։ Կանգնած նրա թիկունքում՝ ավետաբերները կարճ հայացքներ փոխանակեցին։ Ապա սուրհանդակներից մեկը զգուշորեն շրջանցեց այն ամենը, ինչ մոխրի տեսքով սփռված էր կանչվածի շուրջը, և խոնարհվեց նրա առջև։ Առաջին սուրհանդակն ասաց.

– Եկավ ժամը, և դուռը բաց է քեզ համար։ Մե՛նք ենք քո ավետաբերները, մե՛նք ենք քո ուղեկցորդները։ Գնանք մեզ հետ։

Իսկ կանչվածը պառկած էր կիսափակ աչքերով, և շարունակում էր հիշել ու հորինել շատ բաներ, որ ունեցել էր կամ չէր ունեցել հրդեհից առաջ։ Առաջին սուրհանդակը հասկացավ, որ ժամանակը չէ։

Կարդալ >>

Հայկազ Գրիգորյան

Հայկազ Գրիգորյան | ՎԵՐՋԻՆ ՇԱՐԺՈՒՄ

Կդադարես արտասուք լինել,
մի օր մենության աչքերը ճշմարիտ կլացեն,
անառողջ հոգին ընդամենը մի վայր է,
ուր խաչվում է անցյալը գալիքի կրծքին,
և այն, ինչ ապրել գիտի, կսովորի մեռնել:
Միայն անշարժության մեջ հնչող բառը
լռություն կծնի՝ վերջը սկիզբ դաձնելով…

Կարդալ >>

Արմինե Պետրոսյան

Արմինե Պետրոսյան | ՓԱԽՉՈՂ ՔՈՒԼԱՆԵՐԻ ՀԵՏԵՎԻՑ

-Էլի էդ անտերների ձենը… զզվեցրին,-ասում է Լիլյան ու գլուխը մտցնում բարձի տակ:
Ժամը վե՞ցն է, թե՞ յոթը: Չգիտեմ: Երբեք ժամացույցին չեմ նայում: Գիտեմ, որ արդեն լույս է: Որ նավերի ափից հեռանալու ժամն է: Որ շոգու ձայնը աշխարհ է պատել: Որ, չնայած մեր սենյակի լուսամուտների ու դռների ապակիները «եվրո» են (պարզվում է՝ արաբական աշխարհում էլ «եվրալուսամուտը» նույնքան հարգի է, ինչքան մեր հնավանդ երկրում), գիշեր-ցերեկ էլ այն խեղճ անդադարը՝ օդակարգավորիչը, ձայնը գլուխը գցած աշխատում է, միևնույն է, շոգենավի գվվոցը հաղթահարել է բոլոր խոչընդոտներն ու թափանցել է քիչ չէ՝ մեր սենյակ, նաև՝ մեր ականջներ:
Նավի աղմուկն ինձ չի խրտնեցնում: Չի նյարդայնացնում: Քնահարամ չի անում:

Կարդալ >>