Տպել Էջ

Գլխավոր

LH22

Լիլիթ Հակոբյան | ՍՈՒՐՃ, ԾԽԱԽՈՏ ԵՎ… ԹԵՅ

Ծխախոտի հաջորդ գլանակը նորից քեզ կհիշեցնի, սուրճի բաժակը՝ մեզ՝ դեմ դիմաց նստած, լուռ ու անհանգիստ. դու ինձ ես սպասում, ես քեզ… Բառերը վերջացան, բառերը միշտ վերջանում են, երբ ասելիք կա: Միշտ կարելի է խոսել ու չասել, բայց բառերը միշտ անհարմար պահին վերջանում են, երբ լռությունը ծանրանում է շուրթերիդ, ստիպում խոսես: Լռությունը ծանրանում է ականջներիդ, ստիպում, որ նա խոսի: Բայց բառերը վերջացել են…

Կարդալ >>

Ղադա ալ-Սաման

Ղադա ալ-Սաման | ԵԹԵ ԳԱՍ ՄԵՐ ՏՈՒՆ

Պարսկերենից թարգմանեց Կոլյա Տեր-Հովհաննիսյանը

Եթե գաս մեր տուն

Ինձ սև մատիտ բեր,

Ուզում եմ խզբզեմ դեմքս,

Որ գեղեցկության մեղքով վանդակ չընկնեմ,

Մի հատ էլ խաչ քաշեմ սրտիս վրա,

Որ չգայթակղվեմ:

Մի ռետին տուր ջնջեմ շրթունքներս,

Չեմ ուզում մեկը դրանց կարմրության համար ինձ սևացնի…

Կարդալ >>

KHA44

Խորեն Արամունի | ՈՒՄԻ՞Ց ԵՆՔ ՊԱԿԱՍ

Վերջին տարիներին հաճախ եմ լինում Հայաստանում: Բարեկամներիս հետ հեթական հանդիպումն էր: Հակառակ տաս եւ ավելի տարիներ առաջվա՝ ուրախ ու թռվռան երեխաներ, ճոխ սեղան, տեղները չգտնող, անընդմեջ վազքի մեջ կչկչան հարս ու աղջիկ, շղթայի պես սրտները միմյանց ագուցված եղբայրներ, եղբորորդիներ, ռաբիս երաժշտություն և վերջապես ոգելից խմիչքից տաքացած գլուխներ:
Կես գիշեր էր, երիտասարդները ինձ «պատիվ» անելու, կամ «ծերուկիս» անակնկալի բերելու նպատակով, առաջարկեցին դուրս գալ մի շիշ գարեջուր էլ, ինչպես իրենք էին ասում՝ ինչ-որ օբյեկտում կոնծենք:
Չհրաժարվեցի:

Կարդալ >>