«

»

Հոկ 11 2010

Տպել Գրառում

ՊԱՐՍԿԱԳԻՐ ՀԱՅ ԳՐՈՂՆԵՐ

Զավեն (ԱՄՆ)

Պարսկերենից թարգմանեց Էդուարդ Հախվերդյանը

Առանց սառույցի Vodka
Ծիծաղը սրտի խորքից է և նրա համար միևնույն է այս կամ այն սեղանը: Ծիծաղում, մոտենում ու հարցնում է.
– Որևէ բան չե՞ք ցանկանում:
– Դեռևս ոչ,- ասում եմ:
– Ի՞նչ էիր պատմում,- ասաց:
– Պատմում էի, որ երեխա ժամանակ, խաղի ընթացքում Սաքոն թռավ ճաղի վրա, մատը լռվեց սայրին, կտրվեց, ընկավ գետնին. ես վերցրի, վազեցի նրանց տուն, պահեցի մոր առաջ, ասացի.
“Սաքոյի մատը”: Երբեմն մտածում եմ,- ասացի,- քաքի մեկն եմ:
– Դրանում կասկած չկա,- ասաց ու ծիծաղեց:
Լուսամուտի ետևից, վարագույրի ետևից, ամեն ինչի ետևից տեսել էի, որ ում հետ էլ որ լինում է, ինչպես հիմա, սրտի խորքից, հենց այնպես ծիծաղում է: Ինքն էլ գիտի, որ ավելի է հմայիչ դառնում: Սակայն ես, ասես լռվել եմ մի կտոր պարանի, չորս հախճասալի և մի ոտքը ջարդված քառոտանու միջև:
Ասացի.
– Երբեմն մարդ այնպիսի ցավ է ունենում, որ սիրուց չի: Սիրտը ուզում է վեր կենալ և ինչ որ ձեռքն է ընկնում` ջարդուփշուր անի…
Ասացի.
– Տեսե՞լ ես, երազում երբեմն մարդ ուզում է ինչ-որ բանից փախչի` չի կարողանում. ոնց որ մարդու ոտքերը գետնին սոսնձված լինեն:
Գալիս է, ծիծաղում է և ասում.
– Դեռևս ոչինչ չե՞ք ցանկանում:
Ուզում էի Ժան Լուի Թերնթինյանի նման ասել` ազատ սենյակ չունե՞ք:
Ասացի.
– Վոդկա առանց սառույցի:
– Մարգարիտա սառույցով:
Եվ ծիծաղեց, և ավելի կանացի դարձավ և ավելի հմայիչ:
Վոդկան սիրո ստվերի տակ` իսկն էր: Ուսերը մերկ էին, և հոգի էին տալիս համբույրի համար:
– Ինչի՞ մասին ես մտածում,- ասացի:
– Սաքոյի մոր,- ասաց:

Գուցե անձրև էլ գա
Պանդոկապանը խումար ու կարմիր աչքեր ուներ: Իր մտքերի մեջ էր: Քառոտանու վրա տեղաշարժվեցի ու ասացի.
– Դու՞ք էլ էիք ավերակում:
– Ի՞նչ եք ցանկանում,-ասաց:
– Գարեջուր,- ասացի:
Մարդ չկար: Աղը դատարկեցի գարեջրի մեջ և ասացի.
– Ասում ես օգուտ էլ ունի՞:
– Ի՞նչը,- ասաց:
– Աղն եմ ասում` գարեջրի հետ:
Հայացքը խումար ու կարմիր էր: Խղճացի: Շատ միայնակ էր:
– Զարմանալի է,- ասացի,- շարունակ մտածում եմ, որ դուք էլ եք ավերակում եղել:
Հեգնաժպտաց: Գարեջուրը դառն ու աղի էր:Գլխիվայր սայթաքեցի մինչև մայթ, դիպա ծառին, առվակին և դիակի սպիտակությամբ փրփուրի, և հայացքս ընկավ վրան ու մեխվեց: Շները և թափառաշրջիկները, և պոռնիկները, և ոստիկանները հավաքվել էին ավերակում և կրակ էին արել և օղի էին խմում և մեկ-մեկու քամակը մատ մտցնելով` հռհռալով ծիծաղում էին: Մեկը ավելի մոտեցավ, մի քանի անգամ ուժեղ ներքաշեց ծխախոտի ծուխը, կռացավ և ծխախոտի այրվող կրակը թափահարեց դիակի պատռված ակնախորշում: Ինչ-որ բան պղպջակի պես պայթեց խավարի ու լռության մեջ և քամին հայացքի մոխիրը ցրեց ավերակում: Ցուրտ էր: Վերադարձա տուն: Կինս քնած էր: Նստեցի մահճակալի եզրին, նրան շրջեցի ու ծխախոտ վառեցի: Զարմանալիորեն հմայիչ ու ցանկալի էր: Ծխեցի, կրակը շիկացավ:
– Նանարիդ մոտ էի՞ր,- ասաց:
– Մարմինդ էս ինչ ճերմակ է:
Երանի ինչ որ բան ասեր, երանի ճանկռոտեր, երանի ինչ որ բան աներ: Լռության մեջ ինչ որ բան պայթեց:
Քնելս չի գալիս: Լուռ ու սառն է: քամին սուրում է: Փողոցի խորքում կարմիր նեոնալույսը աչքով է անում: Երևի հիմա ինչքան շուն և պոռնիկ և թափառաշրջիկ ու ոստիկան կա հավաքվել են պանդոկում: Գուցե անձրև էլ գա: Վերադառնում եմ տուն և քնած կնոջս կողքին պառկում ու քնում եմ:

Budweiser
Դուրս որ նետվեցինք` մարդուն հենց նոր դրել էին շտապօգնության մեքենայի մեջ և կնոջը պանդոկի վերևի սենյակից իջեցնում էին, որ տանեն: Քամին սուրում էր: Վերադարձա բար: Բաբը ասաց.
– Լցնե՞մ:
Հեռուստացույցը գովազդում էր, և Ֆրանկը դաշնամուր էր նվագում, և մի ահագին կոկորդիլոս տասներկու հատանոց Budweiser-ի տուփը մեջքին դրած դուրս էր գալիս պանդոկից: Կինը վերադարձավ, եկավ նստեց քառոտանուն` ասաց.
– Մենա՞կ ես:
Ուզում էի ասել տխուր եմ, որովհետև, երբ նա մեկ ուրիշի հետ է լինում` ավելի միայնակ եմ: Չեղավ: Ասացի.
– Ի՞նչ կխմես:
Ձիթապտուղը դառն ու աղի էր, և հեռուստացույցը բեյսբոլ էր ցուցադրում:
– Սիգարեթ կպցրու,- ասաց:
Եվ մինչ վառում էի ծխախոտը նմանվեց Էմանուելլին, որին մարդը մի գիշեր տարավ բոքսի ռինգ և ասաց` ծնկի, որպեսզի էն թայլանդացի էր ինչ էր, ռինգի մեջտեղում բոլորի առաջ հետևից հեծնի նրան:
– Քեզ,- ասում եմ,- երեք հարյուր ձևով ուզում եմ, մեկը այս գիշերվա պես է:
– Դու,- ասաց,- ինձ միայն քո պատմվածքների համար ես ուզում:
Ո՞վ իմ ոտքը բացեց դեպի պատմվածք: Պատմվածքը սկսվեց Շահրզադ կինոթատրոնի այն տեսարանից, երբ էդ մի հոգավորը, ով էր, կիսաբաց դռան արանքից լիզում էր Լոքրես Բուրժիայի մերկ թևը:
– Ինչ որ գաղտագողի արվի` մեղք է,- ասացի,- բացի` սիրուց:
– Մխտրեցիր,- ասաց:
Ֆրանկը վերջին ուժերն էր գործադրում, և բեյսբոլը ավարտվել էր և կոկորդիլոսը վերադառնում էր պանդոկ:
– Վերջինը լցնե՞մ,- ասաց Բաբը:
Որտեղ է պատմվածքի վերջը:
Իգուանան վերջին գիշեր վզի պարանը այնքան էն ձգում, որ կամ այն պատռի կամ խեղդվի: Դուրսը անփոփոխ է: Քամին դեռևս սուրում է, և վառ է վերևի սենյակի լույսը:

Share Button

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>