«

»

Նոյ 17 2011

Տպել Գրառում

Մարուշ Երամեան | ՀԱՅՔՈՒՆԵՐ

Այնքա՜ն հեռու քեզմէ։

Ովկիանոսի ոռնոցէն վեր
շնչառութիւնդ կը թնդայ:
Գիշերս՝ կոպերուդ տակ փակ։
ծալլուած թեւերուդ տաքին մէջ
ցերեկս կը ծաղկի։
Նայուածքիդ մէջ տիեզերքս.
ու երբ փակեցիր աչքերդ
անապատս արթնցաւ։
Մեղեդին բջիջ առ բջիջ կը քակուի
ու նորովի կը դաշնաւորուի
քնարին վրայ որ մարմինս է։
Միջոցները մեր միջեւ
խրամատներ
անկարելին կամրջող։
Ցեխաջուրին մէջ
երբեմն նաեւ
երկինք կը ցոլայ։
Ձիւն, բարիք եւ սէր։
Կամարներուն տակ
շատեր կը մեռնին։
Հեռացող ընկեր մը։
Ծառեր
գարնան փոթորիկներէն տերեւաթափ։
Մահ սիրո՞յ համար։
Որո՞ւ տրուեր է տառապանքին մէջ
իմաստուն ըլլալ։
Երազիս մէջ մատս շամփուրին դպաւ
– կարօտդ էր –
ճենճերահոտէն արթնցայ։

Share Button

2 կարծիք

  1. Anonymous

    անզուգական կտորներ են

  2. Հրայր

    Գեղեցիկ է:

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>