«

»

Հուլ 15 2012

Տպել Գրառում

Սաթ Ալեքս | ԵՐԿՈՒ ՊԱՏՄՎԱԾՔ

«Դրական»…

Կինը.-Աստվա՜ծ իմ, նա գնում է, հեռանում է ինձանից (լացում է):
Ուղեղը.- Դրական, ավելի դրական:
Կինը.- Ախր, ի՞նչ դրական. այս հիմարը հագուստներն է հավաքում…
Ուղեղը.-Մի՛ լացիր, ժպտա՛, խորիմաստ ժպտա և ձեռքերդ մի՛ պտտիր հողմաղացի նման:
Կինը.- Հիմարը ճամպրուկն է հավաքում. շնորքով տղամարդիկ գնալուց՝ միայն գուլպաներն ու ներքնազգեստն են վերցնում, իսկ սա հավաքում է եղած-չեղածը…
Ուղեղը.- Ժպտա՜:
Կինը.- Գուցե՞ վզովն ընկնեմ….
Ուղեղը.- Հիմարի՛կ
Կինը.- Գուցե ծնկի գամ իր առջև….
Ուղեղը.- Հիմարի՛կ:
Կինը.- Իսկ եթե նրան էն բանից անե՞մ:
Ուղեղը.- Այսի՞նքն… ո՞ր բանից…
Կինը.- Դե… Թավայով գլխին խփեմ…
Ուղեղը.-Ի՞նչչ…
Կինը.- Հետո նրան կկերակրեմ, սուպ կտամ, այսպես երկու ամիս կձգվի, կհարմարվի, չի գնա:
Ուղեղը.- Հանցագործ էս, էլի, իսկ եթե ուժերդ ճիշտ չհաշվարկե՞ս:
Կինը.- Չէ՜, լավ կթափահարեմ ու մի լա՜վ կխփեմ…
Ուղեղը.-Ես այդ իմաստով չեմ ասում. դու ուժեղ կին ես, կարող է սպանես, ու դա հոդված է:
Կինը.-Դե, որ այդքան խելոք ես, ասա՝ ի՞նչ անեմ:
Ուղեղը.- Դրական ժպտա:
Կինը.- Բայց, ախր ի՞նչ կա դրական, որ դրական ժպտամ. ես մենակ եմ մնում, մենա՜կ, հասկանո՞ւմ ես… (լացում է):
Ուղեղը.- Ժպտա… քանզի ոչ թե մենակ, այլ ազա՛տ ես մնում:
Կինը.-Ինչի՞ս է պետք այդ ազատությունը:
Ուղեղը.- Ազատությունը հիանալի է. միայն քեզանով կզբաղվես:
Կինը.-Որ ի՞նչ…
Ուղեղը.-Էն որ անգլերեն կսովորես, խմբակներ կհաճախես, հարվածային գործիքների վրա կնվագես:
Կինը.-Օ՜, երբեք ժամանակ չեմ ունեցել նման բաների համար…
Ուղեղը,- Դեռ ավելին. ինքդ անձամբ ֆինանսներով կզբաղվես, ինչ ուզես կգնես:
Կինը.-Մուշտակ կգնեմ և կոշիկներ, դե էն թիթեռնիկներով կոշիկներից, էլի (արցունքները սրբում է):
Ուղեղը.- Հետո՜, իրավաբանական բաժնի այն տղայի հետ կճաշես, վաղուց նա քեզ ախորժելի հայացքով է նայում…
Կինը.-(ժպտում է) Ճիշտ որ, Մակ-Դոնալդս կգնանք. իմիջայլոց, նա էր ինձ առաջարկել, որ մուշտակ հագնեմ ու թիթեռնիկներով կոշիկներս (ժպտում է)
Ուղեղը.-Ո՛չ ճաշ եփել, ո՛չ լվացք անել…
Կինը.-Միայն՝ մանիկյո՜ւր-պեդիկյո՜ւր, մասկանե՜ր-մասաժնե՜ր (երջանկությունից նորից ժպտում է), դեռ ճամփորդության էլ կգնամ…
Ուղեղը.-Ըհը, իսկ դու դրական ոչ մի բան չէիր կարողանում տեսնել:
Կինը-Ո՜ւխ, կապրեմ (հաղթական ժպտում է): Օ՜յ այս ի՞նչ է անում…
Ուղեղը.-Ի՞նչ…
Կինը.-Նա ծնկի է իջել … համբուրում է…
Ուղեղը.-Ո՞ւմ…
Կինը.- Դե, իհարկե ինձ, ճամպրուկին հո՝ չէ… Ասում է երբեք ինձ նման կին չի տեսել ու չի գտնի , ներողություն է խնդրում, ուզում է մնալ:
Ուղեղը.- Օ՜յ…
Կինը.-Բա ազատ կյա՞նքը (սկսում է լացել), խմբակնե՜րը, հարվածային գործիքնե՜րը, մուշտա՜կը, իրավաբանական բաժնի տղա՜ն, թիթեռնիկներով կոշիկները (լացում է)… Ուղեղը,- Դրական, ավելի դրական…

Դու ինձ հավերժ կսիրե՞ս
Նրանք իրար կողք նստած՝ նայում էին միմյանց և պաղպաղակ ուտում…
Աղջիկը ձգտում էր որսալ ձեռքին ընկնող՝հալչող պաղպաղակի յուրաքանչյուր կաթիլը, իսկ եթե չէր հաջողում, ուռեցնում էր շուրթերը, նախ խոժոռ հայացքով նայում ու հետո ժպտում: Տղան հետևում էր նրա շարժումներին ու ժպտում:
Գլխավերևում թռչում էին ծիծեռնակները: Ասես իրենք էլ երկու երջանիկ ծիծեռնակներ լինեին, որ ճախրում էին սիրո թևերով: Արևն իր չարաճճի ճառագայթների խաղիկներով ներխուժում էր աղջկա ոսկեծամ խոպոպիկների մեջ: Տղայի որոնող հայացքը ևս արևի ճառագայթի պես դադար չուներ, անանց վայելքով որսում էր յուրաքանչյուր մանրուք և երբեմն մխրճվում ու մնում աղջկա նույնպես որոնող աչքերի մեջ: Այդ պահին , երկուսի դեմքերը լրջանում էին, մարմինները՝ անշարժանում, ասես ժամանակը կանգ էր առնում, շուրջը ամեն բան քարանում էր, լռում. կտրվում էր շնչառությունն ու լսվում էր միայն նրանց սրտերի խելագար զարկերը…
Եվ, ի վերջո, նրանց մարմինները ձգվեցին դեպի իրար, աչքերը մեղմիկ փակվեցին, բայց դա չխանգարեց, որ նրանց շուրթերը գտնեն իրար ու սիրո հետ ըմբոշխնեն նաև… վանիլային համը:
-Ես պետք է գնամ,- կամաց ասաց տղան չուզենալով նրան թողնել իր գրկից: Աղջիկը ոչինչ չպատասխանեց. նրա մերժող հայացքը ավելի խոսուն էր: Նա հասկանում էր, որ տղան պիտի գնա ու չպահեց… Եվ այսպես նրանք գնացին տարբեր ուղղություններով: Եվ յուրաքանչյուր քայլը վերցնելիս՝ ժամանակի մի բեկոր կուլ էր գնում, նրանք մեծանում էին , նվաճում բարձրունքներ, բայց միշտ հետ էին նայում…
Ահա նրանց անցած ուղին,-
Տղան՝
22 տ., ստացավ դիպլոմը:
25 տ., հաջողեց լավ աշխատանք գտնել երկար դեգերումներից հետո:
27 տ., չէր հավատում, որ մեքենայի տեր է դարձել:
30 տ., մտածում էր լոկ ամուսնանալու ուղղությամբ, և կին բերեց տուն:
32 տ., ծնվեց առաջնեկը՝ տղա:
40 տ., թող սա լինի վերջին դավաճանությունը…
45 տ., ինչքա՜ն տաղտկալի է կյանքը, չգիտես ինչի համար ես ապրում:
50 տ., ամեն բան կորցրել է իր իմաստը:
55 տ., ո՛չ, նրան հաճույք չեմ պատճառի ապահարզան տալով:
56 տ., բոլորը հեռացան, լքեցին իրեն… Ողջույն, մենակությո՛ւն…
Աղջիկը՝
22 տ., մի՞թե դիպլոմը կարմիր է, օ՜հ, ի՜նչ երջանկություն:
25 տ., նոր, արժանի բարձրացում աշխատանքի մեջ:
27 տ., մեքենա է վարում տղամարդկանցից ավելի լավ:
30 տ., բոլոր տղամարդիկ հիմար են, այս մեկն էլ բացառություն չէր:
32 տ., փորը նայեցին՝ երեխան աղջիկ է:
40 տ., նա ամուսնանալու առաջարկություն արեց:
45 տ., օ՜հ, որքա՜ն հիմար են տղամարդիկ, անտանելի է:
50 տ., այսօր տատիկ դարձավ:
55 տ., ինչու չգնալ պարելու…
Նրանք նորից նստած են իրար կողք շքեղ բազմոցին…
Տղամարդու ձեռքը մի պահ հանգչեց կնոջ ուսին և նրան ձգեց դեպի իրեն: Կինը ծվարվեց տղամարդու գրկում ու առավ ծանոթ հոտը:
Այս անգամ այլ էր, 16 տարեկանի գրկախառնություն չէր, հագեցած էր ապրած տարիների փորձով՝ բուռն, ջերմ և… հարազատ:
Կինը բարձրացրեց գլուխը, ինչ- որ բան էր ուզում ասել. տղամարդը իջեցրեց գլուխը, որ ինչ-որ բան պատասխանի… Այդ պահին, նրանց հայացքները խաչվեցին նախկինի պես, ասես չկար տարիների անջրպետը…

Share Button

2 կարծիք

  1. Nora Baroudjian

    Ինքնուրոյն՝ ինչպէս միշտ։ Սաթ Ալեքսը կարդալ կը նշանակէ պատրաստ ըլլալ զարմանալու։

  2. Sat Alex

    Շնորհակալ եմ Սաթ Ալեքս կարդալու համար

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>