«

»

Օգս 25 2013

Տպել Գրառում

Վլադիմիր Վիսոցկի | ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

VV12

(Vladimir Vysotsky,1938-1980)

Ռուսերենից թարգմանեց՝ Սամվել Մարտիրոսյանը

 

Այստեղ եղևնու թաթերը ձյան տակ,

Ծածուկ դողում են ձայներից անկոչ,

Կախարդանքներին հլու հպատակ,

Եվ վհուկների դիվային կամքով:

 

Դու էլ ես այստեղ, դու էլ չես կարող,

Քեզ հմայքներով կապել է ջադուն,

Ծածկել է քեզնից երգը արարող,

Ու թմբիրի մեջ պահել իր բանտում:

 

Թեկուզ չորանա անտառն արմատից,

Եվ ծաղիկներին բուքը հալածի,

Առնեմ ձեռքերիս ու տանեմ պիտի,

Ու թող սերը քեզ իր դուռը բացի:

 

Թող այսօր արցունք չկաթի խոտին,

Եվ թող լուսինը ամպի մեղքն առնի,

Ապարանքներում, երկնքին մոտիկ,

Կապույտ ծովը թող նշան տա դռնից:

 

Եվ շաբաթվա մեջ կլինի մի օր,

Եվ ժամ կլինի, հնազանդ մի թիվ,

Երբ կամուրջները կքանդի բոլոր,

Որ անցյալը մեզ չհետապնդի:

 

Իսկ եթե սրտիդ ցանկությունն էր սա,

Եվ գողությունը հանցանք չէր բնավ,

Դղյակը,- կասենք,- շատերին  հասավ,

Բայց մեր խրճիթը՝ միայն մեզ մնաց:

 


...
Այսօր քնքշանքի ժամանակը չի,
Փակվել են սրտերը բռունցքի պես,
Ահա որսացի գնդակն առաջին,
Իսկ հաջորդը՝ թողնում եմ ձեզ:

Ետ չեմ դառնալու,-մտքովս անցավ,-
Ինչ թանկ էր ապրելու գինը,
Մեր որդիները ինչ շուտ մեծացան,
Երեկ մերն էին, այսօր՝ կրակինը:

Ինձանից հետո, թեկուզ՝ ջրհեղեղ,
Որոշեց մեկը ու ելավ թմբին,
Բայց թե ես նրա համար եմ այստեղ,
Որ իմ գնդակը նրան չխփի:

Հիմա աչքերս կփակվեն անձայն,
Ու հող կդառնա հողի գրկինը,
Մեր որդիները ինչ շուտ մեծացան,
Երեկ մերն էին, այսօր՝ կրակինը:

Մեզանից հետո ո՞վ պիտի մնա,
Որ սրտանց պատասխանը տա,
Եվ ես ցանկացա, -դա լինի թող նա,
Ում հագով սապոգներ չգտան:

Ու ես ժպտացի վերջում ծայրեծայր,
Ահա նա՝ քթիս տակինը,
Մեր որդիները ինչ շուտ մեծացան,
Երեկ մերն էին, այսօր՝ կրակինը:

Լռում են սրտերն իրար ետևից,
Բայց իմը գոռում է դեռ կրծքիս միջով,
Թե՝ չի վերջանում ոչինչ իմ վերջով,
Որ կյանքը հավերժ կտևի:

Հիմա աչքերս կփակվեն անցավ,
Ու հող կդառնա հողի գրկինը,
Մեր որդիները ինչ շուտ մեծացան,
Երեկ մերն էին, այսօր՝ կրակինը:

 

Հեռանում են նավերն ու կորչում են աչքից,

Իսկ դու համոզված ես, թե կա վերադարձ,

Որ կգան, քերծելով ալիքները՝ մեջքից,

Ու մշուշը՝ մեջքից,

Եվ նորից կլքեն քեզ՝ մի կես տարի անց:

 

Բայց հավատն այս, որը թանկ է մեր սրտից,

Եվ ավելին է, քան կարոտը մեր,

Ձեր անուններով օրն այս կավարտի,

Ձեր անուններով,

Օրը, որ պիտի դառնա տարիներ:

 

Վերադառնում են, բայց առանց նրանց,

Ում սպասում էինք առաջին հերթին,

Առանց ընկերոջ ու սիրած կանանց,

Վկաներն ենք մենք,

Վկաներն ենք մենք անշուք շքերթի:

 

Բայց ես ուզում եմ նորից հավատալ,

Որ չի կործանվի ոչինչ հենց այնպես,

Եվ հրաժեշտը, որ պիտի ես տամ,

Վերադարձին է ճանաչում նա մեզ:

 

Եվ հրաժեշտը, որ պիտի ես տամ,

Վերադարձին է ճանաչում նա մեզ:

 

 

 

 

 

Share Button

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>