«

»

Դեկ 14 2016

Տպել Գրառում

Արշակ Սեմիրջյան | ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Արշակ Սեմիրջյան

Արշակ Սեմիրջյան

 

ԱՄԵՆ ՕՐ
Ես ամեն օր ծնվում ու մեռնում եմ նորից,
Ամեն օր մանկանում, երազում երազով,
Թևեր առնում անգամ արցունքոտ ծիծաղից,
Ամեն անգամ մեռնում՝ նոր ծնվելու հույսով:
Ամեն նոր առավոտ սկիզբն է կյանքիս գարնան,
Ամեն մայրամուտը կյանքիս ավարտը ծեր,
Ուր թողնում եմ հուշեր լացող մանկան նման,
Եվ մեռնում՝ տանելով անպատասխան հարցեր:
Հուշերիս մեջ թաղած երազները կապույտ,
Գարնանային շնչի հրե կրքով փայլող,
Ցավից գալարվում են երգերիս պես անփույթ,
Եվ փարվում են հոգուս հեքիաթներին մարող:
Ծնվում եմ նոր հույսեր, նոր երազներ տալով,
Ու նվիրում լույսից աստղագործված երգեր,
Ե՛վ մեռնում արցունքի հավերժված ծիծաղով,
Ե՛վ մեռնում՝ թողնելով շարունակվող հետքեր:
Երազներս թողած լռության համերգում,
Ճանապարհս ուղղած ճիչով երամների,
Հեռանում եմ՝ թողած կարոտ վերջին խոսքում,
Եվ ապրելու հույսը լույսով երանելի:
Մանկան պես ժպտում եմ երանելի լույսով,
Որ թևերը բացած կյանքն ինձ իր գիրկն առնի,
Ու մայրամուտի պես մահանում եմ հույսով,
Որ լուսաբացն ինձ իր լույսով նորից ծնի:

 

ՀԵՌԱՆՈՒՄ ԵՄ
Ես հեռանում եմ, էլ ինձ չփնտրեք,
Թողնում եմ միայն դերը իմ մեռած,
Փոշոտ դիմակս թե կուզեք, վառե՛ք

Կուզեք անիծեք մարմինս սառած:
Դիմակիս վրա թողնում եմ կարոտ,
Արցունքներ աղի ու ժպիտ մանկան,
Թողնում եմ նաև հույսեր արևոտ,
Որոնք այդպես էլ հասցեն չգտան:
Գնում եմ, կյանքում թողած ամեն ինչ,
Իմ պատմությունն եմ գրել դիմակում,
Որտեղ կան հույսեր լուսավոր ու ջինջ,
Ուր երազները ապրում են արթուն:
Ես հեռանում եմ աշխարհից այս նենգ,
Որ սիրով ապրեմ երկնային կյանքում,
Եթե փնտրեք ինձ միայն կգտնեք,
Մի կողմ շպրտած փոշոտ դիմակում: 

 

ՈՒ՞Ր
Մի կողմ եմ թողել հպարտությունս,
Եվ ո՞ւր եմ գնում, ես էլ չգիտեմ,
Ինչ որ տեղ կորավ ազնվությունս,
Ես հիմա այսպես էլ ո՞նց աղոթեմ:
Ես հիմա ինչպե՞ս ինքս ինձ նայեմ,
Երբ արժեքներս հաճույք են դարձել,
Ո՞ր իրավունքով նոր տողեր գրեմ,
Երբ հարբած հոգիս այն չի զգացել:
Ո՞նց պիտի թերթեմ գիրքս փոշոտված,
Որին մի կողմ եմ անլաց շպրտել,
Ո՞նց պիտի գրկեմ տողերս լքված,
Որոնց ինքս եմ գինով արնոտել:
Ո՞ր կողմ եմ գնում, ի՞նչ եմ ման գալիս,
Երբ իմ կողքին է, այն, ինչ փնտրում եմ,
Եվ ամեն անգամ հրապուրվելիս,
Չեմ էլ զգացել, որ կորցնում եմ:’

2012թ 

 

ԳՈՒՅՆԵՐ
Վարարող ջրի գույնն եմ վերցրել,
Որ ներկեմ կյանքը գույնով խելագար,
Ամեն անցորդի հոգին եմ ջրել,
Որ հոգու գառը դառնա վազող գայլ:
Ծաղկի թագուհու կարմիրն եմ շնչում,
Եվ համբուրում եմ գույնով կրակի,
Փոթորկի նման գիշերում ճչում,
Արթնացնում մեռած կաթիլը կրքի:
Առյուծի դեղին մորթին եմ հագել,
Ու մռնչալով վազում աշխարհում,
Այն հոգիների դռներն եմ թակել,
Ովքեր վախից են թաքնված լռում:
Հագել եմ նաև թիկնոցը մթի,
Եվ չղջիկներին ընկեր եմ դարձել,
Դարձել եմ մրրիկ ու քնած խղճի՝
Հոգին ավերող քամիներ սանձել:
Ծառերի կանաչ գույներն եմ հագել,
Ու փռվել ամեն անցորդի ճամփին,
Մոլախոտներն եմ կյանքում հավաքել,
Հոգու թրթիռով տրվել կանաչին:
Սպիտակն եմ սիրով հողերին ցանել,
Որ կարապի պես ամպերում ճախրի,
Նվեր եմ բերել լուսե երազներ,
Բերել եմ մաքուր գիրքը ծիծաղի:
Առյուծի գույնով արևն եմ վառում,
Ջրերի գույնով հազիվ թե վառվի,
Կարապի գույնով կարմիրն եմ մաքրում,
Կրակի գույնով դժվար մաքրվի: 

 

ՏԻԿԻՆ
Քո շռայլ լույսը կատաղած նետիր,
Հրեղեն փայլով ամայացրու ինձ,
Կրքոտ ժպիտով կրքիս ապտակիր,
Որ գժվեմ շորիդ երկար բացվածքից:
Գինովցած ու խենթ կանգնել եմ ահա,
Ուզում եմ հասնել քո խաչմերուկին,
Աչքերով կանչիր ու ինձ հետ խաղա,
Դու ինձ կախարդիր, հմայիչ տիկին:
Քո կարմիր լույսը, փոխիր կանաչի,
Որ խելագարված քո մայթը մտնեմ,
Որ գամ ու զգամ կիրքը քո շնչի,
Որ անէացած մեղքերս մատնեմ:
Արհամարհելով ձևերն օրենքի,
Չնկատելով կարմիր ու կանաչ,
Արգելակում եմ հանուն քո կրքի,
Կանգնում դեմդ ու լիզում՝ շուրթս թաց:
Շքեղ զգեստիդ շռայլ բացվածքից,
Եվ քո ծնկներից կրքեր արձակող
Մթին իղձերը բանտարկում են ինձ,
Եվ կապում հոգիս, հոգիս ոռնացող:
Քո խաչմերուկի զինվորն եմ, տիկին,
Քո բաց անտառի որսորդն եմ հարբած,
Նետահարիր իմ թուլացած հոգին,
Եվ առ քո գիրկը կրքով գրկաբաց:
Վարակիր հոգիս բույրով գիշերվա,
Ճչա գիշերում, անդորրը խախտիր,
Դու հյուրընկալվիր սիրով ինձ վրա,
Չմեռնող տենչս գազազած խեղդիր:
Թող որ մարմինդ անհագ ըմբոշխնեմ,
Ապակիները փշրվեն քրտնած,
Գիշերում ցավի հաճույքից մեռնեմ,
Կրծքերիդ ամբողջ եռանդը խմած:
Այսօր զգեստիդ բացվածքը իմն է,
Թող քեզ այս գիշեր դառնամ ուղեկից,
Գուցե հասկանաս, որ տարբերվում է
Գերված պոետը, հարբած վարորդից: 

 

ԱՐՔԱՆ ՄՆՈՒՄ Է ԱՐՔԱ
Խամաճիկների որջում ստրուկները պարում են,
Ժանգոտած հնչյուններով լպիրշ ու նենգ ծիծաղում,
Իրենց ընտրած դերերը վերկաբեկված խաղում են,
Ստրկացած ամբոխում վեհ արժեքները մաղում:
Ոսկե թելերով հյուսված հարուստ ճամփան անցյալի,
Փոշոտել են, դարձրել տխրահռչակ ապագա,
Որ դժվար թե կարոտով ծարավ ճամփորդը քայլի,
Երբ իրենից իր կյանքն է արդեն դարձել բացակա:
Չարքերի խնջույքում է ծփում գինի ու փոշի,
Անուններով անարժեք ծափահարում են իրար,
Այսօր ծափ է, իսկ վաղը դժվար, թե մեկը հիշի,
Որ շարժվող մի դիակ իր մեռած ներկայում կար:
Խոցված են հոգիները արքաների իրական,
Ժամանակը դարձել է իր ժամանակին գերի,
Անցյալի անունները ստոր ներկայում չկան,
Ժամանակն անզոր է, որ իր օրերում պայքարի:
Թեկուզ ներկան անցյալը մի ակնթարթ չհիշի,
Եվ ժամանակ էլ կարծի իրեն հաղթող ու վստահ,
Եթե ընկերն էլ դառնա խամաճիկը հերոսի,
Մեկ է, ինչ էլ որ լինի, արքան մնում է արքա:

 

ՀՈԳՆԱԾ ՌՈՅԱԼ
Թավշյա հնչյուններով անվերջ նվագում է,
Սպիտակ ռոյալը մի լքված սենյակում,
Ինչ-որ մեկը նորից տխուր հառաչում է,
Հոգու լացն ու ճիչը հնչյուններում խեղդում:
Կախարդում է շուրջը այդ անուշ մեղեդին,
Ու տարածում անվերջ խենթ երազներ ու սեր,
Շարունակ ցավում է ինչ-որ մեկի հոգին,
Նրան դեռ տանջում են սպի դարձած հուշեր:
Կիսամութ սենյակում կարոտն է թևածում,
Ու կարծես լալիս են այդ խոնավ պատերը,
Ռոյալն էլ մի պահ ինքնամոռաց ճչում,
Եվ հանկարծ թափվում են սառը արցունքները:
Ես լավ եմ հասկանում անծանոթի հոգին,
Նրա հոգու երգը ապրում է իմ սրտում,
Կուզեմ ընկերակցել ես նրա տանջանքին,
Որն անեծք է և իմ հոգին էլ է տանջում:
Կարոտի մեղեդին դադարում է քիչ-քիչ,
Նորից հառաչում են խարխուլ պատերը թաց,
Ու ներսից լսվում է լոկ հուսահատ մի ճիչ,
Եվ լռում է նաև ռոյալը հոգնած:

 

 

Share Button

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>