«

»

Հուլ 11 2011

Տպել Գրառում

Սամվել Մարտիրոսյան | ԱՐԱՐԱՏԸ ԿԵՍԳԻՇԵՐԻՆ


Երա՞զ էր, թե՝ ցնորք,

ԵՎ ո՞վ դա մտածեց՝

Ելնել ու բարձրանալ ինձանից վեր,
Լինել Արարատից ավելի նոր,
ՈՒ հանդգնեց լինել ավելի ծեր:
Մի՞թե ստվերների խաբկանքի մեջ մարդիկ,
Կորցրել են իրենց տեղը իմ աշխարհում,
Մի՞թե կրակները հեռավոր ու մոտիկ,
Առաջվա պես արդեն սիրտ չեն այրում:
Ինչքան են գլորվել նրանք բարձրությունից,
Ինչքան եմ ես նրանց համար ցավել,
Ճերմակել ու դաղվել հավերժական ձնից,
Քանի-քանիսին եմ կյանքս տվել:
Բայց ու՞ր են, ոչ ոք իմ շուրջը հիմա չկա,
Ի՞նչ լեզվով են, տեսնես, ցածում մարդիկ խոսում,
Դեռ երեկ էր, ինձ մոտ նրանք եկան,
Իրենց կորուստներն էին փնտրում դրսում:
Եկան ու կանգնեցին ծառայի պես,
Ոչ ոք ինձ չհիշեց մթան մեջ խոր,
ԵՎ չուզեցի բացել գաղտնիքս ես,
ՈՒ լռեցի արքայական վախով:
Երա՞զ էր, թե՝ ցնորք,
ԵՎ ո՞վ դա մտածեց՝
Մի օրում բարձրանալ աշխարհից վեր,
Լինել երեկվանից ավելի նոր,
ՈՒ վաղվանից լինել ավելի ծեր:

Share Button

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>