«

»

Հոկ 15 2011

Տպել Գրառում

Սարգիս Վանյան | ԹԱՆԿԱՆԵՐ ԵՎ ՀՈՔՈՒՆԵՐ

ԹԱՆԿԱՆԵՐ

<<<>>>
Բաժանվեցինք:
Քամին դեռ ինձ է բերում
Հեռացումիդ առագաստի
Ծվենները՝ վրան թելեր՝
Առանց ասեղի:
<<<>>>
Երբ ամպերն ինձ
Իրենց թևերին առած տանեն,
Այնժամ կարտասվես,
Հիմա
Ամպերն են արտասվում:
<<<>>>
Ամպը կիտեց հոնքերը:
Տնքաց:
Մի կաթիլ մաքրություն
Ընկավ հողի պապակ շուրթերին:
Մի ժպիտ հորիզոններ շարժեց:
<<<>>>
Ճնճղուկը դրսում
Սառույց էր
Կտցահարում…
Թվաց:
Ողջ աշխարհն է ծարավ…
<<<>>>
Դու հեռանում էիր:
Ես հեռանում էի:
Ու…
Մեր բաժանման տեղում
Հառաչանք էր լճանում…
<<<>>>
Մի գերան էր
Գետը տանում…
Ծառերի ստվերները
Ջուրն ընկել,
Ծերուկին փրկել էին ջանում:
<<<>>>
-Արև՛, ինչո՞ւ չես
Ծիածան կապում
Իմ գլխավերևում,
Չէ՞ որ ձեռքերս
Վեր պարզած եմ ապրում:
<<<>>>
Մի օր ամպով կծածկվի
Քեզ հեռու տարած թևերիդ երկինքը:
Ես կրկին…
Մարմինս կդարձնեմ
Կայծակների շիրիմ:
ՀՈՔՈՒՆԵՐ
<<<>>>
Լուսատտիկի
Մեծության մասին
Հարցրեք խավարից:
<<<>>>
Թե դժվարանում ես
Բուռդ բացել,
Հայացքդ լուսնին հառիր…
<<<>>>
Աշունը փակեց վարագույրները:
…Ոմանց՝ փաթիլներ,
Ոմանց՝ կաթիլներ:
<<<>>>
Մատղաշ ճյուղը կոտրվել-կախվել,
Անխոս նայում էր
Լռության փակ աչքերին:
<<<>>>
Լուսինը հայացքը փռեց…
Ծառի ստվերը ստվեր գրկեց,
Ձեռքերս՝ մենակությունս:
<<<>>>
Ծիածանը կամարվեց:
Սևազգեստ մի կին
Միայն սև տեսավ:
<<<>>>
Մորենին չի հպվում հորիզոններին,
Սակայն գույներ ունի
Արևի…
<<<>>>
Օձը ջանում է
Արևը մոտեցնել…
Մի բուռ ավազին:
<<<>>>
Միշտ սիրում եմ:
Ու սիրելիս՝
Հիշում մահը:
<<<>>>
Մենակ էի:
Մենակությունս
Մի ամբողջ դատարկ աշխարհով լցրիր:
<<<>>>
Անզգույշ քամուց
Ծաղկած բալենու թերթիկներն են թափվում:
Ի՜նչ տաք էր ձյունը ձմռանը:
<<<>>>
Սիրտս այնպե՜ս է հրճվում,
Որ դու կաս,
Կարծես թե ինքը… չի՜ մերժվել:
<<<>>>
Ա՜խ, թաշկինակս…
Չէ՛, էլ չի օգնում,
Մա՜յր իմ, քո փեշով սրբեմ աչքերս:
<<<>>>
Թիթեռնիկը խղճա՜ց, խղճաց
Դարեր ապրած
Այս աշխարհին:
<<<>>>
Բաժանվում էինք…
Ստվերդ քաշեց
Ստվերիս փեշից:
<<<>>>
Մահը ինքն էլ
Մահ ունի.
Անմահներն են:
<<<>>>
Օրն արթնացավ:
Մանուկ էր օրը:
Ու փարվեց մորս կրծքին:
<<<>>>
Երազիս մեջ
Շուրջս ծաղիկներ էին թափված,
Հավաքում, շիրմիս էի դնում:

 

Share Button

3 կարծիք

  1. Anonymous

    իսկական պոեզիայի հետ հանդիպման երջանիկ աստղապահ… հրաշալի է…

  2. shakeh

    Լաւն են, շատ լաւ, ափսոս ինքը չկայ. Քիչ ասած եւ շատ զգացած եւ զգացնել տւող տողեր են.

  3. Garush Haryants

    Վերապրված պոեզիա է… իսկական հուշարձան: Այո, ճապոնական ոճի ժլատության մեջ տեղավորած է հայեցի պատկերավոր մտածողության սեղմ ու գերեվարող, անպախուրց շռայլություններից մեկը:

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրապարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>