Մրտ 25 2014
Երաժիշտ, մանկավարժ, լրագրող, բանաստեղծ, արձակագիր Երևանի թեթև արդյունաբերության պետական քոլեջ-տնօրենի օգնական, գեղարվեստական ղեկավար: armsport.am կայք միջազգային լուրերի թարգմանիչ, թողարկող-սրբագրիչ, պատասխանատու խմբագիր: Հայաստանի Գրողների Միության Գեղարքունիքի մարզային կառույցի անդամ: Արա Ռուդիկի Ալոյանը ծնվել է 1981 թվականի օգոստոսի 19-ին Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիս քաղաքում: 1982-85 թթ. ընտանիքի հետ բնակվել է Մոնղոլիայի Ժողովրդական Հանրապետությունում: 1988-1998 թթ. սովորել է Վարդենիսի …
Մրտ 25 2014
Ջուրը, ասում են՝
Երբեք չի կորչում,
Ինչպես՝ մարդկային հիշողությունը,
Որ նույնպես թա՜ց է,
Ջուրը, ասում են՝
Հիշողության պես խորքում չի պահվում,
Եվ հոսում է նա,
Անվերադա՜րձ է…
Մրտ 19 2014
Թատերագետ, արձակագիր, դրամատուրգ Անուշ Ասլիբեկյանը ծնվել է 1981թ. մարտի 4-ին, Սևան քաղաքում: 1998-2003թթ սովորել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի թատերագիտական ֆակուլտետում, 2003-06թթ` ասպիրանտուրայում:
2000-05թթ եղել է ինստիտուտի ,Արվեստե ուսանողական ամսագրի հիմնադիր-խմբագիրը:
2006թ-ից ինստիտուտի արվեստի պատմության և տեսության ամբիոնի դասախոս է, դասավանդում է արտասահմանյան թատրոնի պատմություն:
2008թ-ից ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի թատրոնի բաժնի գիտաշխատող է:
Մրտ 19 2014
Կանաչ քարերով, մանուշակագույն ամպերով անցնող ճանապարհը Տեղեր էր տանում: Մեքենան վանքից ներքև կանգնեցրինք, պետք էր ոտքերը ցողով օծել մինչև եկեղեցի մտնելը: Եկեղեցին հաստատ տիեզերքի հևքն էր` երկնքի պռնկին էր, քարափի շուրթին: Փերիի հոգում էր բազմած, նրա սրտի տերն էր, Փերին նրա պահապանն էր: Արևի պես կլոր, պայծառ դեմք ուներ, իբրև տեր ու ընկեր` մի ամուսին: Փերին չսպասեց, որ բարևենք:
Մրտ 03 2014
Գաւաթ մը սուրճը պատրուակն է,
նպատակը՝ ծխախոտը։
Շուրջս մարդէ երբ պարպուի,
պահ մը իյնամ անակնկալ հրճուանքի մէջ առանձնութեան,
ուրախութեան ըմբռնումս վիրաւոր
կը տատանի խառնաշփոթ լռութեան մէջ.
Մրտ 03 2014
-Դարն ա տենց,- պատասխանում է նա:
Հնարավո՞ր է նայել նրան ու նրա միջով տեսնել դարը: Նա գոյություն չունի, կամ էլ նրա գոյությունը թափանցիկ շնչավորություն է, որը լցվում է դարով ու ոչնչով չի առանձնանում: Տենց: Հոպա՛գանգա՛մսթայլ:
— Թե չէ մեզ ըտենց էիք դաստիարակել,- բաժակի պատերին զարնվող գդալի զայրացած զնգզնգոցից բարձրանում է Կարի՝ համր մնալու վճռականությունը խախտող ձայնը:
Փտր 20 2014
Ֆրանսերենից թարգմանեց Հռիփսիմե Դայանը
(հատված «Ի՞նչ է գրականությունը» էսսեից)
Գրել` նշանակում է քողազերծել աշխարհն ու միաժամանակ այն առաջակել որպես պարտականություն ընթերցասերի մեծահոգությանը: Գրել` ասել է թե դիմել այլոց գիտակցությանը` ընդունելու էականը որպես էության ամբողջություն: Գրել` նշանակում է ցանկանալ ապրել այդ էականը միջնորդ մարդկանց կողմից: Սակայն ինչպես իրական աշխարհի մի մասն իրեն գործողության մեջ է դրսևորում, այնպես էլ մյուս մասը չափն անցնում է` այն փոփոխելու համար:
Փտր 06 2014
Չգիտեմ պատճառը, որ թելադրում է գրել քեզ` պատկերացնելով հանդերձ, որ չես հատի ինձ հետ միևնույն փողոցը, վերլուծելով միևնույն մտքերը: Ես գրում եմ քեզ` պատկերացնելով հանդերձ, որ ինձնից տարբերվում ես, որ դու չես նստում խավար սենյակում րոպեներ շարունակ` աչքերդ չռած դռնից պատի վրա ներթափանցող էլեկտրականության լույսի ու ստվերի խաղին, և չես կորցնում գիծը, որ անընդհատ կորցնում եմ գիտակցությանս մեջ: Նայելով պատին` զգում եմ, ասես ուղեղս թմրածության մեջ է, ինչպես լինում է առավոտները մարմնիս հետ. թուլացած մկաններ, որ չունեն այն ֆիզիկական ուժը, որ ի սկզբանե ներառել են:
Փտր 02 2014
Ես պատկերացնում եմ հեռո՜ւ-հեռավոր Հայաստան՝ այնքան հեռու, որ նրա Արևի լույսը ինձ է հասնում երկուսուկես միլիոն տարվա ընթացքում: Ինչ-որ տեղ տիեզերական ջունգլիներում՝ Անդրոմեդայի միգամածության թավուտներում, մեր Գալակտիկայից անդին ապրում են բանական արարածներ, որոնք մտածում ու հաղորդակցվում են հայերեն: Նրանք իմ հայրենակիցներն են: Երբ նրանցից վերջինը կդադարի մտածել, կդադարի հաղորդակցվել աշխարհի ու իր հետ, կփոխակերպվի սկզբում՝ մոլեկուլների, ապա՝ ատոմների, ապա՝ ատոմային միջուկների և էլեկտրոնների լուսաճառագ քվանտային համախմբի, այդ մասին լույսը կպատմի ինձ միլիոնավոր տարիներ անց: Վերջին հայախոսի կորստի լուրը՝ մոտ երկուսուկես միլիոն տարի անց:
Հնվ 30 2014
Պիես չորս արարով
Ֆրանսերենից թարգմանեց Հռիփսիմեի Դայանը
Ժանն ու Հենրին լռությամբ նայում են Լյուսիին: Վերջինս ուղիղ անցնում է` նրանց չնայելով ու գնում նստում ուղիղ բեմի առջև: Դադար:
Լյուսի.- Ֆրանսուա՜: (Ֆրանսուան գալիս է նրա մոտ ու մեջքով նստում դեպի Լյուսիի ծնկները) Ինձ մի դիպչիր: Փոխանցիր Սորբիեի վերարկուն (Ֆրանսուան գետնից վերցնում է վերարկուն) Ուսերիս գցիր:
Լյուսին պինդ փաթաթվում է վերարկուով
Ֆրանսուա.- Մրսո՞ւմ ես:
Լյուսի.-Ոչ: (Դադար) Ի՞նչ են անում, ի՞նչ են նայում: Ինչո՞ւ իրար հետ չեն խոսում:
Ժան.-(Մոտենում է ետևից) Լյուսի՛:
Կանորի.-Թո՛ղ նրան:
Ժան.- Լյուսի՛:
Վերջին մեկնաբանություններ