Հնվ 20 2013
Կապույտ հանրակացարանը տարբերվում էր դեղին, ամպագույն և բոլոր այլ հանրակացարաններից: Կապույտն ամենալեցունն էր, իրադարձությունաշատն ու ամենաակտիվը, հատկապես՝ գիշերը:
Նա իրեն լավ էր զգում, որ հենց կապույտ հանրակացարանի բնակիչ է, ի տարբերություն այլ բնակիչների՝ մյուս հանրակացարանններում սենյակներ չէր վերցրել:
Նա ոչ միայն “Ուշադիրը5” սենյակի բնակիչն էր , այլև անդամ էր մի շարք կորպուսների: Ամենաշատը լինում էր “Գրական խայթումներ” կորպուսում:
Նստում էին՝ ուր պատահեր, հետո ամեն մեկը ներկայացնում էր իր գրածը:
Հնվ 18 2013
Բնագրից թարգմանեց` Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
ՎԻՀԸ
Կամ՝
«ՀԱԼՈ» ԴՂՅԱԿԸ
(Պիես երեք գործողությամբ)
Արար առաջին
Բեմը ներկայացնում է Սըր Հենրի Անգըթելի դղյակի այգու սենյակը՝ The Hollow-ն (Հալո), Լոն-դոնից մոտ 18 մղոն հեռավորության վրա: Ուրբաթ օր է, կեսօրից հետո, սեպտեմբերի սկիզբը:
Ոչ պաշտոնական սենյակ է՝ կահավորված ճաշակով: Խորքում՝ Կ, երեք աստիճան դեպի վեր, ֆրանսիական պատուհաններ, որոնք բացվում են պատշգամբի վրա՝ հեռվում երևացող իր կարճ պատով: Պատից այն կողմ երևում է ծառապատ մի բլուր, որի վրա գտնվում է դղյակը: Բեմի Ա պատին, գետնից մեկ աստիճան բարձր՝ ավելի փոքր ֆրանսիական պատուհաններ, որոնք բացվում են դեպի խիտ թփուտների տեսարանով այգին:
Հնվ 17 2013
Մարմինս աճեց, բարձրացավ,
խառնվեց հոգուս կյանքին.
արթնացա:
Նրանք քաշքշում են իրար,
փոխակերպվում մեկը մյուսին,
միաձուլվում,
տարանջատվում:
Հնվ 15 2013
Թոթով ու թլւատ պատմեց հին առասպելը բառի ու բանի.
Թէ ոնց քաղցրացաւ քիմքը ողկոյզներով մայրենի լեզւի, թէ ոնց ակռաների տակ զգաց համը հայերէն բառի, որին կամաւ գերի դարձաւ դեռ մանուկ` տհաս ու բոբիկ…
Գիշերներ անքուն աչքը գրերին, կլանեց բառերը բոլոր` պարզ ու բարդ, կախարդիչ, քմայքոտ, խանդոտ, արեւոտ, մեղրահամ, մեղրածոր, արնաթոյր, արծւաթիռ, առնական:
Հնվ 14 2013
-Մա՛մ, նայի՛, ծիտիկն ուզում թլնի, արի վազենք՝ բլնենք:
-Աղջի՛կ ջան, մենք չենք կարող ծիտիկին բռնել, կփախչի:
-Մա՛մ, որ արագացնենք, ցի փախծի: Մաաա՛մ, տե՛ս՝ մեզնից մի քից ա հելու:
Աչքերը լայն բացած, խնդրող հայացքով մորն էր փորձում համոզել փոքրիկ աղջիկը՝ անհանգիստ տրոփող սրտիկով ու ոգևորված դեմքով: Շտապող շարժումով ձգում էր մոր թևը:
Հնվ 11 2013
Վիրավոր շան պես լիզում եմ վերքերս: Օրը կես է դարձել: Դեմքս պատած է այտուցված կապտուկներով, մարմինս մղկտում է ցավից: Եթե ժամանակին զբաղված չլինեի սպորտով, հիմա երևի դժոխքում կլինեի. ո՜նց էին ծեծում շան տղերքը… Ես ձեր մերը… Ուժերի լարումով աստիճաններով բարձրանալիս՝ հիշեցի, որ երբ փոքր էի, սիրում էի չոփի ծայրով պատի վրա բարձրացող մրջյունին գետին գլորել, իսկ մրջյունը իրենից մեծ հատիկը ամուր բռնած բերանում, նորից համառորեն բարձրանում էր վեր. վերջը ե՛ս էի հոգնում, նա բարձրանում, տեղ էր հասնում… Ես էլ բարձրանում էի՝ արյան կաթիլներ շաղ տալով աստիճանների վրա՝ բեռի փոխարեն կրելով ինքս ինձ…
Դկտ 15 2012
Անսկիզբ-անվերջ
Ի՞նչ է կյանքն իմ՝ երկու տող,
Դու մի շնչով կարդացիր,
Ու երեսիս նայեցիր խաբված մանկան ժպիտով,
-Մի՞թե չկա էլ ոչինչ,
Կյանքում՝ կյանքիցդ բացի,
Սրտում՝ սրտիցդ բացի մի՞թե չկա էլ ոչինչ:
Դկտ 13 2012
Իտալերենից թարգմանեց Գառնիկ Մելքոնյանը
Մի քան օր հետո, ինչ դարձել էր շքեղ ամառանոցի տեր, Էռնեստ Կաձիրան տուն վերադառնալով, հեռվից նկատեց մի մարդու, ով մի արկղ ուսերի վրա դրած` դուրս ելավ ցանկապատի երկրորդական դռնից ու այն դրեց մի բեռնատարի վրա: Չհասցրեց հասնել նրան` նախքան նա կմեկներ: Այդժամ նստեց մեքենան ու գնաց նրա ետևից: Բեռնատարը գնաց երկար, մինչև քաղաքի ամենահեռու ծայրամասը ու կանգ առավ մի ձորի պռնկին:
Դկտ 05 2012
Ծնվել եմ 1992 թվին,Երևանում: 2009 թ-ին ընդունվել եմ Երևանի պետական համալսարանի ռոմանագերմանական բանասիրության ֆակուլտետը: Գրել սկսել եմ 2007 թվականից: Ստեղծագործում եմ հայերեն և անգլերեն՝ արձակ ու չափածո: Դեռևս մանուկ հասակից հաճույքով ու հետաքրքությամբ եմ ընթերցել հայ հեղինակների երկերը, որոնք անհետք չեն անցել հիշողությանս կողքով: Հետագայում ծանոթացել եմ նաև արտասահմանյան հեղինակների գործերին ու արել առաջին գրական …
Դկտ 04 2012
Մասնագիտությամբ ֆիզիկոս եմ, ավարտել եմ ԵՊՀ ֆիզիկայի ֆակուլտետը. մի ժամանակ նկարում էի, հետո հասկացա, որ գրելու մեջ ավելի եմ ինքնադրսևորվում: Ես սիրում եմ նստել կամպյուտերի առաջ ու գրոտել` ինչ խելքիս բրդի: Հեծանիվը նորեն հայտնագործելու կարիք չկա: Թեպետ մեկն ասած կլինի, որ ուզում է հայտնագործել իր հեծանիվը: Ես նրա հետ համաձայն կլինեմ: Գրոտելը հեծանիվ հայտնագործելու ձևերից …
Վերջին մեկնաբանություններ