Ապր 19 2012
Պորտուգալերենից թարգմանեց Անի Վարդազարյանը
Ժոզեն մահացավ տաղաչափական ճշգրտությամբ՝ Օդային Կամուրջ-ի ինքնաթիռներից մեկում, Սան Պաուլոյի ու Ռիոյի միջև ընկած ճանապարհի կեսին: Սիրտն էր: Մահացավ մոխրագույն կոստյումը հագին ու մուգ գույնի փողկապով, ձեռքին` նույն սև պորտֆելը, որի հետ տարիներ շարունակ ամեն երկուշաբթի վայրէջք էր կատարում Սանտուս Դումոնտ օդանավակայանում:
Ապր 14 2012
Իմ խօսքս ուղղուած պիտի ըլլայ անոնց, որոնք կը դաւանին արեւմտահայերէնը իբրեւ ազգային ժառանգութիւն, եւ կը կարծեն կամ համոզուած են որ ատոր կարեւորութեան գիտակցութիւնը ունին, հոս՝ Ֆրանսայի մէջ, եւ քիչ մըն ալ այլուր։
Ապր 14 2012
Կնոջ՝ այդ հավերժական հանելուկի էությունը տարբեր ժամանակներում փորձել են բացահայտել ժամանակի փիլիսոփաներն ու գրողները: Քանի որ մինչև նոր գրականություն ժամանակաշրջանը ստեղծագործում էին հիմնականում միայն տղամարդիկ, ապա կինը նկարագրվում էր միմիայն նրանց աչքերով:
Ապր 13 2012
Չալիկ-թաթիկ
Եվ այսպես՝ հիմա ես փողոցում եմ, իսկ մնացած բոլորն իրենց տաքուկ տների մեջ:
Բայց դա կարևոր չէ:
Երբ դու նստում ես ետևի ոտքերիդ վրա, առաջ ես մեկնում չալիկ թաթիկդ ու դնում նրա տաքուկ ափի մեջ… Այ հենց դա է, որ կա :
Կարող ես նայել նրա աչքերի մեջ կամ չնայել: Կարող ես լեզուդ դուրս գցել: Իսկ կարող ես և ոչինչ չանել: Պարզապես քո չալիկ թաթիկը պահել նրա առաջ պարզած ափի մեջ ու վերջ: Դա այնքան հեշտ է անելը:
Ապր 10 2012
Երբ ստանում ես կյանքի հերթական դաղող ապտակը դեմքիդ, երբ հասկանում ես, որ չափազանց հեռուն ես գնացել ետևում մնացածների հետ պայքարելու համար, և որ նրանք կարծում են, թե վախից ես փախել, դա այնքան էլ սարսափելի չէ… Պարզապես ապրել սովորիր, սա է կյանքը… Ես արդեն սկսել եմ…
Երբ երազներդ ձուլվում են նպատակներիդ ու անէանում ապագայի՝ արտասուքից ժանգոտած տանիքներին, որոնք էլ երբեք կարմիր չեն լինելու, որոնք էլ երբեք քոնը չեն լինելու, դա այնքան էլ սարսափելի չէ… Պարզապես տանիքներ ներկել սովորիր… Ես արդեն սկսել եմ…
Ապր 08 2012
Սիրտս ցավում է քո լռությունից,
ու քո կարոտից աչքերս ցողված`
այս ցուրտ քաղաքի ցուրտ փողոցներում
ոչինչ չեն տեսնում, ոչինչ չեն տեսնում:
Սիրտս է ցավում քո լռությունից,
ու քո կարոտից մտքերս են ծռվում,
այս ցուրտ քաղաքի ցուրտ փողոցներում
խելագարվում են:
Ապր 08 2012
Մա՛յր,
կուզեի, որ այսօր
ծաղիկներով գայի տուն,
ու քեզ սեղմած իմ կրծքին
ասեի.
Ապր 06 2012
Իտալերենից թարգմանեց Գառնիկ Մելքոնյանը
Կավալյերե Պուտինյանին, տիկին Պուտինյանին և օրիորդ Պուտինյանին դուրս եկան Ռիպետտա* փողոց: Այստեղ ընտանիքի հայրը թողեց, որ Իլդան առաջնորդի, ով, նման տեղերի քաջատեղյակը լինելով` հայրիկին ու մայրիկին բերեց ֆիլհարմոնիայի մուտքի մոտ: Պահակը երկար-բարակ հարցեր չտվեց, և ուղղակի, առանց ժամանակ կորցնելու հարցրեց.
-Դաշնամուրի համար ե՞ք եկել:
-Ճի՛շտ այդպես,- պատասխանեց սինյոր Պուտինյանին` զարմանալով նրա խորաթափանցության վրա:
Ապր 06 2012
Գրիչս վաղուց պարապ էր… Ամիսներ առաջ էր, երբ վերջին անգամ փարվեց թղթին, անջնջելի հետքեր թողեց ճերմակին ու խաղաղ նիրհեց…
Հիմա նորից սահում է, հետքեր է թողնում ճերմակին, մտքերս է մատնում թղթին… Բայց մտքերս խառն են… Ինչ-որ բան պակասում է… Գրիչս կարկամում է… Խառնաշփոթ է ամենուր… Մի բան կարծես չի հերիքում…
Գրիչս վաղուց պարապ էր… Այսօր նորից սահում է ճերմակին, բայց կցկտուր մտքեր են… Անիմաստ բառեր են հայտնվում թղթին…
Ապր 05 2012
Միջերկրյա ծովի ալիքների մեջ
փռվել ես հանդարտ ու անզուսպ ծաղկել,
մամռոտ վեմերիդ լռին աղոթքին ասում եմ Ամեն:
Պատկառուկներիդ դեղինն է վառվում ` գարնան ավետիքն
ծառ ու ծաղկիդ մեջ,
մարտյան քամին է ռունգերիս տալիս ժամանակների
բույրը խառնաէջ. բախվել են իրար, լուռ անմահացել
այս քարերի մեջ:
Վերջին մեկնաբանություններ